ได้ฟัง ได้คิด จึง เข้าใจ

คน คนเนี้ย...อยากเขียน
oh.. I am angry/ glitter /comment hi5 / code hi5

พรึ้บ พรึ้บ  เสียงสะพัดผืนผ้า สีขาว แดง น้ำเงิน  อีกครั้ง

เสียงนี้ไม่ใช่การเตรียมเชิญธงชาติ ที่เราคุ้นตา ขึ้นสู่ยอดเสา

แต่เป็นเสียงผืนผ้า สำหรับผู้กล้า ที่หลับตา อย่างไม่มีวันตื่นมารับรู้

..................................

กี่ครั้ง กี่ครา ..                                                                          ที่เหตุการณ์ความไม่สงบของชายแดนใต้  กระชากชีวิตเหล่าผู้กล้า ผู้เสียสละ ไปจากแผ่นดินผืนนี้ อย่างไม่วันกลับ

กี่ครั้ง กี่ครา..                                                                          ทีได้รับรู้เรื่องราว เศร้า เสียใจ  นับครั้งไม่ถ้วน

และอีกนานแค่ไหน....เพียงกี่นาที กี่ชั่วโมง หรืออีกกี่วัน  ที่เราจะรู้สึก เศร้า เสียใจ กับเรื่องนั้น 

คงจะปฏิเสธไม่ได้หรอกว่า แค่เพียงฟังข่าว  และอีกไม่กี่นาทีต่อมา เราคงจะลืมเรื่องราวเหล่านั้น ได้โดยไม่ยากเย็นนัก  เพราะเราไม่ใช่คนในครอบครัวของพวกเค้าเหล่านั้น..........

ไม่ผิดหรอกถ้าจะรู้สึกเช่นนั้น ..................................

แต่..ตอนนี้ มันถึงเวลาที่จะปรับเปลี่ยน ได้หรือยัง??? 

..........................................................................................

วันนี้ วันที่ 23 มิถุนายน 2551 ได้รับข้อมูลจากพี่สาว ในโลกไซเบอร์          

พี่แต๋น...ฝากข้อความใน mtp เรื่องราวของหมวดตี้  ผู้กล้าคนหนึ่งที่เสียสละชีวิตเพื่อแผ่นดินเกิด   

ความเศร้า เสียใจ เกิดขึ้น   

แต่เราคงไม่หยุดเพียงแค่ "เสียใจ"  หากเราเพียงทำได้ในสิ่งที่อยากทำ และทำมาโดยตลอด  เราเชื่อว่า "กำลังใจ" เป็นสิ่งสำคัญ ที่หล่อเลี้ยงการดำเนินชีวิตของมนุษย์เดินดิน อย่างเรา เรา

ทุกครั้ง เราจะจัดแจง ส่งการ์ดแสดงความเสียใจ  เป็นกำลังใจให้ครอบครัวผู้สูญเสีย  และขอบคุณในความเสียสละ ให้กับผู้กล้าเหล่านี้ 

หลายคนถาม  จะทำไปทำไม? ให้เสียเวลา

ทำไปก็ไม่รู้ว่าเค้าจะรับรู้ หรือ ได้รับหรือป่าว

ชั้นถามตัวเอง "แล้วทำไมเราต้องไม่ทำล่ะ?  มันเสียหายตรงไหน?  เราไม่ได้หวังผลตอบแทนอะไร  แค่ไม่อยากเพียงแค่ "เสียใจ" และอยู่เฉย  ก็เท่านั้น 

ชั้นไม่สนใจหรอก ใคร...จะว่าไง  ชั้นแค่อยากทำ 

และที่สำคัญ  ชั้นไม่อยากเพียงแค่"เสียใจ"

.......................................................................................

สำหรับหน้าที่ของแต่ละคน นั้น มีเหมือนกัน  ทุกคนต้องทำหน้าที่ของตนเองให้ดีที่สุด สำหรับชั้นแล้วการทำงานรับใช้ประเทศชาติ  ก็เป็นหน้าที่ที่ชั้นตั้งใจทำ และทำให้ดีที่สุด  อาจไม่เทียบเท่าเหล่าผู้กล้า...ที่เสียสละเพื่อแผ่นดินนี้    แต่ชั้นก็มั่นใจว่า  ไม่เคยทรยศผืนแผ่นดินนี้แน่นอน 

อีกหลายสิ่งที่ชั้นทำได้

- ดำรงในความถูกต้องของการพลเมืองที่ดีของชาติ  ไม่ละเว้นการทำดี     

-  ไม่นับถือและให้ความเคารพกับคนทรยศชาติ

- เผยแพร่ความเข้าใจในเรื่องกฎหมายที่ร่ำเรียนมา  โดยเฉพาะคำว่า "ประชาธิปไตย" และ เสียงข้างมาก ที่รังแกเสียงข้างน้อย จนทำให้ประเทศวุ่นวาย

- ชี้แจงและทำความเข้าใจในหน้าที่การเสียภาษี ตามสายงานที่ทำ  เพื่อให้ทุกคนที่มีข้อสงสัย คลายข้อสงสัย  และตระหนักในหน้าที่ที่สำคัญ ของการอยู่ร่วมกัน ใช้ของร่วมกัน

นี้คือสิ่งที่ ชั้นทำได้  และตั้งใจ  เพราะชั้นเชื่อว่าการรักษาแผ่นดินผืนนี้       ถ้าแต่ละคนรู้จักหน้าที่ และความถนัดของตนเอง  ทำดีเพื่อแผ่นดิน  คงช่วยผ่อนแรง ให้แผ่นดินนี้มีความสุข สงบ ตราบนานเท่านาน

.....................................................................................

สุดท้าย สำหรับบทความนี้

ขอขอบคุณ เหล่าผู้กล้าและครอบครัว  ที่เสียสละเพื่อแผ่นดิน  ขอบคุณจากใจ

ขอขอบคุณ พี่แต๋น สำหรับเรื่องราวดีดี ที่แบ่งปัน

ขอบคุณ แผ่นดินเกิด ผืนนี้ 

 


 

ทุกวันนี้  จะนั่งฟังข่าว จากวิทยุ

รึ จะนั่งดูทีวี  พอถึงช่วงข่าว  โคตรเบื่อ

จริงแล้วเป็นคนชอบดูชอบฟัง ข่าวการบ้านการเมือง

ถามไร เรื่องใคร คนไหน รึ   ชั้น....ก็ตอบได้ หมด

ยังกะ ไปนั่งอยู่ในเหตุการณ์  555

แต่พักหลังๆ นิ   ไม่เข้าใจ  ทำไม  คนเรา ถึงเป็นไปได้

แผ่นดินเกิด แผ่นดินนอน แผ่นดิน อี้....  แท้ๆ  ทำกันได้

 

มันอะไรกันนักกันหนา  จะไปอยากได้ อยากมี  ให้มันมากมาย ทำไม

เค้าว่ากันว่า  คนเรา  ตายไป ก็เอาไปด้วยไม่ได้ 

พวกนี้คงคิดสิเนาะ 

ก็เพราะตายไป เอาไปไม่ได้นะดิ   ชาตินี้ เลยรีบ สวาปาม ให้เต็มที่ เซ็งงงงงง

 ถ้าจะว่า พวกนี้  หาไว้ เก็บเผื่อลูก เผื่อหลาน  ก็คงไม่ใช่  ดูจากสันดาน.....

เพราะเค้าคงไม่คิดถึงใคร นอกจากตัวเอง  

 

ทุกวันนี้  จึงมีแต่อารมณ์เบื่อ  เบื่อ   จนทำให้ไม่อยากดู ไม่อยากฟัง

แต่ทำไงได้ล่ะ   อยู่ในแผ่นดินนี้   ก็ต้องรับรู้  เพื่อช่วยกันดูแลรักษาแผ่นดิน

ผืนนี้  เอาไว้ให้ลูกหลานของเรา   อย่างน้อย  จะได้จำไว้สั่งสอนใส่กระโหลก

ลูกหลาน  ไม่ให้เอาสันดานเลว เลว แบบนี้  มาเป็นสันดานของตัวเอง

 

บ่น บ่น ไป   แต่ ไม่ใช่  บ่น ไป ไร้สาระ  ไป หรอกน่ะ 

ก็แค่ บ่น บ่น ไป   จำ จำ ไป  

ชาติหน้า

ขออย่าให้ยืนอยู่บนแผ่นดินกับพวกนักการเมือง พวกนี้เร้ย  สาธุ สาธุ


Blog Entryแค่คิดไปเองFeb 15, '08 12:11 PM
for everyone

อยากเก็บความคิดนี้ไว้ เป็นความทรงจำดีดี

     ได้มีโอกาสไปร่วมงานแสดงความยินดี กับ มหาบัณฑิต ม.ราม ช่วงวันที่ 13 ก.พ. ที่ผ่านมา

แบกกล้องไปช่วยถ่ายรูปให้พี่สาวที่น่ารัก   เหลือบไปเห็น ช่างภาพ หลายหลาก มีกล้อง  มีเลนส์

อย่างที่เราอยากมี อยากได้  มั๊กมาก  กลับมาบ้าน ก้อเฝ้าคิด เฝ้าถามตัวเองว่า เมื่อไรน๊า

เราจะมีอย่างเค้าบ้าง  มันคงดีไม่น้อย  

   ณ เวลาหนึ่ง   ใน ม.ราม  เรากวาดสายตาไปรอบ ๆ ลานพ่อขุนรามคำแหง  จุดนัดหมาย

กับพี่สาว  มองซ้าย แลขวา  ยังไม่เห็นจะเจอ  จนตาลายไปหมด  วันนี้บัณฑิต เหมือนกันทุกคน 

แถมญาติบัณฑิต ก้อเยอะแยะ  แล้วชั้นจะเจอมั๊ยเนี่ย

   ระหว่างกวาดสายตาอยู่นั้น  ต้องสะดุดมอง  ชายแก่ผิวคล้ำ ใส่เสื้อผ้าสะอาดสะอ้านคนนึง

ยืนอมยิ้ม  มือนึงถือกล้องฟิล์ม รุ่นโคตรจะโบราณ มั๊กมาก    กำลังไล่ลูกสาว ซึ่งเป็นบัณฑิต

ให้ไปยืนตรงป้ายแสดงความยินดี เพื่อถ่ายรูป   ทุกอย่างหยุด  หยุด ตรงนั้น ความคิดชั้น

ก้มมองกล้องที่คล้องคออยู่   เฮ้ย!  ดูพ่อลูก คู่นั้นดิ    เค้ามีความสุขมาก  แค่กล้องฟิล์มธรรมดา

ราคาถูก  ที่คนรอบข้างในบริเวณนั้น  ในเวลานี้ไม่มีใครเค้าใช้กล้องรุ่นนี้กันแล้ว 

ความสุขมันไม่ได้อยู่ที่ ตัวกล้อง   แต่  ความสุขบนอยู่บนภาพที่ปรากฎ ต่างหาก

ชั้นจะไปอยากได้ อยากมี เหมือนคนอื่น ทำไม? เนี๊ย....  แค่เท่าที่มี ก้อ "พอ"   เมื่อเรามีกำลัง

มากเมื่อไร  เราก้อ "เพิ่ม" ได้นิ  ไม่เห็นจะต้องรีบ  

    ขอขอบคุณ พ่อลูก คู่นั้น  ที่ทำให้ชั้นคิดได้   ขอบคุณสมอง ที่คิดได้ช้า ของชั้น  ที่คิดได้สักที


            ได้ยินมาหลายคราล่ะว่า   ใครเผลอเอาหัวใจไปมอบให้คนอื่นเมื่อไร? 

                                     มีหวัง "ตาบอด" แน่นอน

                   ไอ้คำกล่าวนี้น่ะ ขอยกมือเห็นด้วยมั๊กมาย  เห็นมาเยอะแล้ว 

                                  ทุกวันนี้คนตาบอดเพราะความรัก

                            มีเกลื่อนถนน อยู่ทุกที่ ทุกมุมของโลก  ....

 

             แต่ก้อมีคนบอกอีกว่า ความรัก ที่แท้จริง ต้องเสียสละมั๊กมาก 

 แม้ไม่ได้  ได้ตัวและหัวใจมาครอง     แค่เห็นคนที่เรารัก มีความสุข  ก็ดีแล้ว   .....

                           อันนี้ชักไม่แน่ใจ  จะมีสักกี่คนน๊า  ที่ทำได้ 

                        เราว่าคงน้อยมาก   เห็นทุรนทุราย ชักดิ้นชักงอ

 

                 แต่ก้อยังไม่เห็นใครตายน่ะ  เพราะความรักไม่ทำให้คนตายหรอก 

                                 มีแต่คนแหละที่ฆ่าตัวเองให้ตาย

                                  แต่ดันไปโทษความรักเอา ซ่ะงั้น....

มีเรื่องให้ชวนสงสัย หลังจากอ่านหนังสือเล่มนึง จบ...

               มีชายอยู่คนนึงแหละ   เค้าเป็นชายโรแมนติก  มาก 

                คอยดูแล คอยทะนุถนอม คนที่เค้ารักซ่ะมากมาย

                จนใคร ใคร  ...ก้อพากันอิจฉา  คู่รักแห่งศตวรรษคู่นี้.... 

                 ทุกคนคงคิดเหมือนกับหญิงผู้โชคดีคนนั้น  

                ว่า..........

   ชายคนนี้ คงไม่มีวันเปลี่ยนแปร  คงไม่มีพื้นที่ของหัวใจ   เหลือให้ใครได้อีกแล้ว....

   แต่เมื่อวันเวลา ผ่านไป  ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม  ทุกอย่างยังคงอยู่ที่เดิมของมัน  

 

  แต่ทุกอย่าง...

          ที่เหมือนเดิมนั้น  มันเริ่มมีช่องว่างของหัวใจ ให้ชายคนนั้น 

          ไปแอบฝากพื้นที่หัวใจ ให้กับหญิงสาวอีกคน อย่างไม่ได้ตั้งใจ

           ทุกอย่างเริ่มก่อขึ้น อย่างช้าช้า  จนพื้นที่เดิม เดิม  เริ่มจางหายไปจากใจเค้า

   มีคนถามว่า  ...  แล้วความรัก ที่ชายคนนี้ เคยมอบให้หญิงคนเดิม  หายไปไหน?

 

   เค้าตอบเพียงว่า ... มันอยู่ที่เดิม  มันอยู่ลึกสุดใจ    มันเป็นความรักเดียวที่ผมไม่ลืม... 

                                          มันไม่ได้หายไปไหน

                     ....อ้าว...แล้วทำไม  คุณถึงไปมีให้กับคนใหม่ล่ะ?

  เพราะไร...

       เพราะผมเพียงรู้สึกว่า  ความรักครั้งใหม่นี้  มันเป็นความรู้สึกที่ผมค้นหามานานแสนนานแล้ว

       และผมไม่เคยได้สัมผัสความรู้สึกนี้มาก่อน...ตอนผมมีรักครั้งเดิม

                แล้ว???.... หญิง  คนนั้น  ทำผิดไร  หรือ มีไร ที่เค้าให้คุณไม่ได้

                                         ผมตอบไม่ได้หรอก   ..... 

ผมตอบได้เพียงว่า .... ตอนนี้  ความรักครั้งใหม่นี้  ผมจะไม่ปล่อยให้หลุดไป

เพราะ ทุกอย่างใช่  และผมจะแต่งงานกับเค้า เพียงคนเดียว .... เพราะเธอ คือ อนาคตของผม

 

                        อ้าว.... แล้ว  อนาคต ของหญิงคนเดิมล่ะ.... 

ชั้นละ  เป็นงง...ตกลง  ไอ้ความรัก  เนี้ยะ มัน  "ดี" หรือ "เลว"    หรือว่า

                        ไอ้ "คน" ต่างหาก  ที่ทำให้มัน "ดี"  หรือ "เลว"

 

 

 

 


Blog Entryฉากละคร ตอนจบ...Jan 20, '08 1:35 AM
for everyone

บนเส้นทางของชีวิต..   มีคำกล่าวไว้ว่า   ชีวิตเปรียบดั่งละคร

และละครนั้น ต้องมีฉากจบ    สงสัยคงจะจริงดั่งคำว่านั้น

             การเข้ามาเล่นละคร ฉากหนึ่ง  ที่บางคน ปั้นสร้างแต่งขึ้นมาอย่างงดงาม

อ่อนหวาน  อ่อนโยน  และน่าเชื่อถือยิ่งนัก   จนหลายคน อดเคลิ้มหลงระเริง 

 ไปกับ "บท" นั้น

             ทุกคนล้วนสวมบทบาท  ของตน ได้เป็นอย่างดี  

             ไม่มีแม้คำถาม ว่าทำไมเธอถึงมอบ บทละคร นั้นให้ กับชั้น

             ไม่มีแม้ข้อสงสัย ว่าทำไมเธอถึงเขียน บทละคร นี้ขึ้นมา

เพราะคำตอบ  มันอยู่ที่ ฉากจบ  ที่ผู้แสดงทุกคน  รู้ดีว่า  มันเป็นเพียง "บทละคร"

และเราทุกคน  ก้อล้วน สนุก  มีความสุข  เพียงชั่วจังหวะหนึ่ง ของชีวิต

             ขอบคุณ สำหรับ "บทละคร"  ดีดี  ที่มอบให้เรา

             ขอบคุณ สำหรับมิตรภาพ ที่เธอสร้าง ให้เราเชื่อ

                        ...            ขอบคุณ     ...

             ที่สอนให้เรารู้ว่า  บางครั้ง   การใช้ชีวิต  บนถนนเส้นนี้

ไม่จำเป็นต้องเลือก  บทละคร  สำหรับตัวเองหรอก

เพียงแค่  ลองปิดตา  รับบทละคร  จากคนแปลกหน้า  

แล้วตั้งใจ เล่นตาม "บทละคร" นั้น   

              เราจะได้  ความสนุก  และ รู้จัก   ชีวิตได้มากขึ้น

กับ บทละคร ใหม่ใหม่     ที่ตัวเรา  ไม่มีวัน  จะสร้างขึ้นมาได้ แน่นอน

ดีใจ  ที่ได้เป็น  ผู้แสดง  ในบทละครของคุณ ...

             และ ฉากจบ  นี้   หวังว่า  หากจะเริ่มต้น  บทละคร  ใหม่

             ขอเป็น "บทละคร"  ที่มีแต่  ความจริงใจ  ล่ะกัน

เพราะ  คงไม่มีใคร  อยากเล่น "บทละคร"  ที่เป็น "ตัวตลก"  ตลอดไป


Blog Entryวงดนตรี ของ "เรา"Jan 5, '08 10:30 AM
for everyone

เคยคิดกันบ้างมั๊ย

ว่า  ชีวิตแต่ละคน  ถ้ามีวงดนตรี  ประจำตัว

คงมี การเล่นดนตรี ประกอบการใช้ชีวิต แต่ละวัน กันหนุกหนานแน่

มี "เรา" เป็นตัวแสดงนำ  ประมาณว่า  เป็นนางเอกตลอดเรื่อง

           จะว่ากัน   ในชีวิตนึง  คงมี บทเพลง หนุกหนาน

บทเพลงแสนเศร้า  บทเพลงเรียบง่าย  บทเพลงแบบตื่นเต้น เร้าใจ

แล้วแต่ว่า   ใคร?  จะเล่น บทไหนได้ดีกว่ากัน

          สำหรับ "เรา"  ขอเป็นบทเพลง หนุกหนาน มากหน่อยล่ะกัน

ใครบ้างล่ะ ไม่ชอบ  ...จริงป่าว

          แต่    ไอ้เจ้าบทเพลง เศร้า เศร้า  เนี๊ย ชอบมาแบบไม่ได้รับเชิญ

อยู่เรื่อย   ว่ามั๊ย.....  มาทีไร  กว่าจะเล่นจบ  เล่นเอาตัวแสดงนำ อย่างเรา

แทบตาย   

          ก้อแค่ "แทบตาย"  แต่ก็ไม่เห็น จะตายสักที  จะได้ไม่ต้องเป็น

ตัวแสดงนำให้เหนื่อยกัน   

          ว่าแต่...วันนี้  "เรา" เล่น บทไรเนี๊ย....

          และว่าแต่  วันนี้  คุณ  เล่นบทไร


Blog EntryภักดีJan 5, '08 10:16 AM
for everyone

เสียงคลื่น....แว่วมา  มันเป็นเสียงที่ดังจนชาชิน

วันนี้ มานั่ง ดื่มเบียร์ ที่พกมาพร้อม  มอไซค์คู่ใจ

ทิ้งภาระ ไว้เบื้องหลัง  สักวัน.... 

             มองไปสุดสายตา

มีเพียงเกลียวคลื่น  ฟองขาว  สลับไปมา

ลมพัดแรง  จนได้ยินเสียงทิวสน  ....

         นานแล้วซิ  ที่เราต้องอดทน  กับความเจ็บปวด

         หน้าที่ของ คนรัก   เราก็ทำดีมาตลอด

        ทำไม???  ใครบางคน  ตอบแทน  ได้ช้ำใจ...

 

 บอกใคร ต่อใคร  ว่า....  ไม่เป็นไร  ทำใจได้แล้ว

               แต่   ภายใน   ใครจะรู้เท่า "เธอ"

หญิงวัยกลางคน  นั่งพร่ำเพ้อ   ริมหาด "บางนรา"

 

ทุกอย่างดูเศร้า  ดูเหงา  ไม่มีใคร ไม่มีจริง จริง

                อาจเป็นเพราะเธอ...รัก  เหลือเกิน

                รัก  จน ต้อง  รอ .......... รอ  เพียงคำเดียว

                ที่ทำให้เธอ มีกำลังใจ

เวลาผ่านไป  จนปลายชีวิต......

            เธอ  ได้สิ่งที่  รอ   

            เธอ  ทำทุกอย่าง  เหมือนก่อนหน้าไม่มีไรเกิดขึ้น

เธอ............. ทำได้ไง

 "ความรัก"  คำเดียว  เท่านั้นเหรอ

 

             เรา...............นั่งมองอยู่ตรงนี้

             เรา  ทำได้  เพียง  ให้กำลังใจ

             เรา   เสียใจ  ไม่น้อยไปกว่า เธอ  แต่คงไม่เท่า

             เรา  จะจดจำ  

             และ  เราจะให้อภัย  กับทุกสิ่ง ที่ผ่านมา

เพื่อ  เธอ..................

ไม่เพราะ เพื่อ ใคร

           


.........................~Q~...........................................................สิ่งที่อยากบอก

สิ่งหนึ่ง  ที่มันคอยวุ่นวาย อยู่ในใจ ตลอดเวลา

เป็นบางสิ่ง  ที่เราเตรียมจะ บอก กล่าว ให้ฟัง

แต่กลับเป็นบางสิ่ง  ที่เราไม่อาจ บอก กล่าว  เมื่อถึงเวลาได้

               เพราะ  สิ่งที่จะบอกกล่าว ไป  อาจเป็นสิ่ง ที่ ทำร้าย กัน

               อาจเป็นสิ่ง  ที่บอกกล่าวไปแล้ว  ทำลายความสัมพันธ์ ดี ดี

 

    กับ ...................................  ~ Q ~ ....................................บางคำถาม

คำถาม   มีเตรียมไว้  มากมาย   ไว้รอถาม

แต่ เมื่อ คำถาม  กลายเป็น ความเงียบ

มันจึง กลายเป็น   เพียง  ความคิด ที่จะถาม

                คำถาม  จึงไม่มี   คำตอบ

                เพราะ คนที่ตอบ  ยังไม่รู้  แม้คำถาม

               แต่คงสัมผัสได้  ถึงความรู้สึกของ คำถาม


Blog Entryบันทึกแรก....ปีชวดJan 1, '08 3:50 AM
for everyone

เสียงนาฬิกา.......................ดังขึ้น    เหมือนทุก ทุกวัน

ต่างกัน  ตรงที่  วันนี้เป็นเสียงแรก   ของปี ชวด

และต่างกัน  ตรงที่  มันเป็นเสียง ที่ดัง ครั้งแล้ว   ครั้งเล่า........... 

แต่เจ้าของ นาฬิกา   ไม่ยอมตื่น มารับ แสงอรุณ  สักที...............

            เอาน่า.........ขอนอนต่อ  อีกนิด   เมื่อคืน  ................

อย่าไป  นึกถึงเลย      มันช่างเป็น  ช่วงข้ามคืน   ที่เศร้าเหลือเกิน

มันผ่านไปแล้วหล่ะ    ก้อแค่ฝันร้าย  ร้าย   ที่มักเข้ามาในชีวิต เป็นธรรมดา

            ลุกมานั่ง   มองนอกหน้าต่าง   ได้ยินเสียงลมพัด ใบไม้   เหมือนเคย

เสียงนก  ตัวเดิม   วันนี้   หายไป    อาจเป็นเพราะ มันสายไป...................

              ชีวิต    ต้องเดินหน้า      ที่เดินมาแล้ว    เจ็บ  บ้าง   สุข  บ้าง  

       ....................มันก้อ  ถูก  แล้วนิ    นี่ไง  ชีวิต...........................

            มื้อแรก  ของวันแรก     เป็นมื้อ   ที่เงียบ   เหงา  และ  เศร้า

             เมนู  เป็นอาหาร ที่ไม่ธรรมดา   เหมือนวันธรรมดา   วันนี้

     มีคนที่ใจเรียกว่า "พิเศษ"   อยู่ด้วย      แต่ทำไม มัน  เหงาจัง

      ทุกอย่าง   มันนาน    นานเกินไป    จนมันดูธรรมดา   ไป   เหรอ

                รถ   คันเดิม    พาไปตามถนน   ที่ไม่มีแม้ผู้คน

          อาจเป็นเพราะ   วันนี้   ใคร  ใคร  คงกำลังมีความสุขกัน

         หรืออาจเป็นเพราะ  วันนี้   เรา   เศร้า  และ  เหงา  เหลือเกิน

                 น้ำตา   ไหล  ออกมาซ้ำรอยเดิม   อีกครั้ง  

 

ทุกอย่างวันนี้  ช่างพร่ามัว  

อาจเป็นเพราะ   ดวงตา   มันบอบช้ำ  จากฝันร้าย ที่ผ่านมา

พอแล้วล่ะ    ชีวิต   ต้อง  เดินต่อไป 

ไม่มีเค้า ..............  เราคงเจ็บ          แต่    คงไม่นาน................

 

              "ขอโทษ"  เพียงคำเดียว  ที่ได้ยิน

         น้ำตา  ก้อไหล   ทำหน้าที่  ของมัน  ตามหัวใจ

            ไม่มีอะไร    ไม่มีอะไร   ที่ผ่านมา  ช่างมัน

            ...........หัวใจ......ดวงนี้....พร้อมให้ "อภัย"  เสมอ..........

                      แค่นี้แหละ   ที่ชั้น   อยากได้ยิน

                          "ขอบคุณ"  หัวใจ   ที่รักเธอ

          

         ทุกอย่าง   อยู่ที่  ให้อภัย     ที่ผ่านมา   ไม่เป็นไร

         เพราะ  รักเธอ  เหลือเกิน  

        สองมือ  จับมือ  พร้อมกัน   เหมือนไม่เคยมี  เรื่องราวเกิดขึ้น

        สิ่งศักดิ์สิทธิ    ที่อยู่ต่อหน้าตอนนี้.........................

คงไม่ได้มาขอพร.............ให้ชาติหน้า.............ได้พบเธอ  อีก

แต่มาขอพร .................ให้  ใจ ดวงนี้................................

เข้มแข็ง......พร้อมที่จะ           รักเธอ

เข้มแข็ง.......พร้อมที่จะ          ให้อภัย  เธอ   คนนี้  ตลอดไป


Blog Entryดอกไม้...ที่ดูแลDec 28, '07 9:53 AM
for everyone

สาวน้อย...ยังคง  ร้องเพลง เสียงใส  ท่ามกลาง  ทุ่งดอกไม้

ทุ่งดอกไม้  ที่เธอ  เฝ้า  ทะนุถนอม   เฝ้า  ดูแล  

ทุ่งดอกไม้  ที่เธอ  เฝ้า  มอง   เฝ้า  คอย

ทุ่งดอกไม้  ที่เธอ  แถบจะ รู้จัก  ทุกสิ่ง ทุกอย่าง

ทุ่งดอกไม้  ที่เธอ  เรียกมันว่า "ดอกรัก" ของเรา

 

                ลมหนาว   ที่ผ่านมาเนิ่นนาน  มันช่างเป็นลมหนาว

   ที่เงียบเหงา   .  .   .

         เธอ   เฝ้าคอย  ให้  ความสดใส  ของทุ่งดอกรัก  กลับมา

               .   .   .    นานแสนนาน .   .    .

          เธอ   ไม่เคย  เข้าใจ  ว่าทำไม  มันถึงได้เหี่ยวเฉา

          เธอ   ไม่เคย   คิดหาคำตอบใด  ใด

   เธอ   รู้เพียงว่า   เธอ   ได้ทำดี   ที่สุด เท่าที่หัวใจเธอ  ทำได้

 

  เธอ  ยังคง เฝ้า ทะนุถนอม  ดูแล  ทุ่งดอกรัก นี้เหมือนเดิม

          ไม่มีแม้  สิ่งใด  ใด  จะมาทดแทน   หรือ  มาเติมเต็ม

                 ให้ทุ่งดอกรัก   แห่งนี้   กลับมาเหมือนเดิมได้

 

   แม้เพียงลมหนาว   จากแดนไกล   จะแวะเวียนมา

            ให้ ทุ่งดอกรัก  เริ่มหันมอง  

  แต่เธอ   ได้เพียงมอง    เพราะ    เธอ   ไม่แน่ใจ 

  ไม่แน่ใจว่า  ลมหนาว .   .   .

            จะทำให้ ทุ่งดอกรัก แห่งนี้  กลับมาเหมือนเดิมได้

             และ  เธอ   ไม่อยากทิ้ง  ทุ่งดอกรัก  แห่งนี้เลย

  เธอ  เสียใจ   ที่ทำให้ลมหนาว  ผ่านไป

 

ฤดูกาล เปลี่ยนไป   อย่างสิ้นหวัง

และแล้ว   ลมหนาว   ที่รอคอย  ก็กลับมา

              กลับมา  สู่ทุ่งดอกรัก   ที่เธอ  เฝ้ารอ

              และ เธอ  ไม่คิด จะจากมันไปไหนเลย

 

                      เธอ   ไม่แม้  เพียง  ลังเลใจ

                      เธอ   พร้อมจะดูแล  ทุ่งดอกรัก  นี้   ต่อไป

                      เธอ   รัก   เค้า   เต็มหัวใจ


ชายคนหนึ่ง...กับ...ความเหงา  ที่อยู่เคียงคู่กันมานานแสนนาน

     ... วันนี้    วันไหน ไหน.... เค้ายังคง นั่งรอ อยู่ใต้ร่มไม้  ต้นเดิม   ที่นั่งทุก ทุก วัน 

    ...วันนี้      ก้อเหมือนเดิม.... จะต่างกันตรงที่

    วันนี้     วันนี้     ทำไม?...  มันเหงา   เหงา   กว่าวันไหน ไหน....

                         เค้า...รู้ดี    รู้คำตอบ...ของความเหงา   นั่น    ดี

ลมหนาว    ยังคงพัดผ่าน    เค้า... รู้สึก  ถึง   ไอหนาว   นั่นได้ดี  

และคิดว่า  สักวัน  เค้ายังคงต้องเผชิญกับลมหนาว นั่น   อีก  ครั้ง

     ใบไม้   หล่น  ลงมาอย่างช้า ช้า 

     เค้า... แหงนมอง   อย่างไม่ละสายตา  จนมันหล่นถึงพื้น ตรงหน้า

     เค้า...เอื้อมมือ  หยิบมัน ขึ้นมา  เอามือลูบสัมผัส  พร้อมหลับตา

นึกถึง   ใคร    ใคร   บางคน   ...

     มันผ่านไปแล้ว    ช่างเหอะ    

     เป็นธรรมดา    ในชีวิต   คงต้องผ่าน ฤดู   หลาย  ฤดู...

                    หากเรา ผ่านพ้น ฤดูร้อน  มาได้  เราก็ต้องเจอ  ฤดู ฝน

                    หากเรา ผ่านพ้น ฤดูฝน   มาได้  เราก็ต้องเจอ  ฤดู หนาว

                    เช่นกัน  เมื่อถึง  ฤดูหนาว    ...   ฤดูหนาว  ก็ต้องผ่านไป

    มันคงต่างกัน   ที่ว่า   ฤดูหนาว  จะผ่านไป   ยังไง

                   เพียงแต่    ตอนนี้   ฤดูหนาว  ที่ผ่านไป  

                   มันช่างเจ็บ  ปวด  เหงาเหลือเกิน

   เค้า...  ลืมตา    

                   ภาพเบื้องหน้า   ตอนนี้    เหมือนเดิม

                   ต้นดอกไม้  ต้นนั้น  ยังอยู่ที่เดิม

                   ภูเขา  ที่มองเห็น ไกล ไกล  ยังอยู่ที่เดิม

                  สายน้ำ ในลำธาร  ยังคงไหล  อยู่เหมือนเดิม

  ไม่มีอะไร  เพิ่มเติม  .   .    .   ไม่มีอะไร  เปลี่ยนแปลง

   ที่เปลี่ยนแปลง  .  .   .   มันก้อแค่    ตอนหลับตา  เท่านั้นเอง

                  ชีวิต...   ยังคงดำเนินต่อไป   เหมือนเดิม

                 ใจดวงนี้...  ยังคง  รัก  ใคร  ใคร   ได้   เหมือนเดิม

    เพียงแค่ ...ตอนหลับตา... มันแอบไป   อยู่กะ  ใคร   บางคน

    และ เพียงแต่ ... ตอนลืมตา...มันกลับมาอยู่  ที่เดิม

                       .     .    .    ก้อ     เท่านั้น    เอง  .   .   .

   ชายคนนั้น    ยิ้ม   แล้วหัวเราะ  เบา  เบา  

               นึก  ขำ  ตัวเอง   .  .  .  

   แล้วเค้า  ก้อลุกขึ้น   เดิน    จากต้นไม้  ต้นนี้ไป  เหมือนทุก ๆ วัน

                    เพียง ไม่กี่ก้าว  ที่เค้าเดิน จากไป  

                                      เค้าหันหลังกลับมา  มอง

                   มอง  ต้นไม้   ต้นนั้น  

            ต้นที่เค้าเรียกมันว่า  "ต้นไม้ แห่งความทรงจำ"

                   แล้ว  ชั้น  

จะกลับมาฝาก  ความทรงจำ  ดี ดี  ที่นี้อีกครั้ง  

           เพราะ  ชั้น  ยัง  คง  ต้อง  ผ่าน  อีกหลายฤดู

                   ขอบคุณ   ความทรงจำ

 

 


Blog Entryขายตรง...Dec 28, '07 6:28 AM
for everyone

ขายตรง...

             ตรงใจ...คนนำเสนอ

             แต่...ไม่ตรงใจ...คนฟัง

อยาก....

            อยากขายได้...อยากได้สมาชิก

            อยากปิดหู...อยากเดินหนี....

รับ...

            รับเงิน...ถ้าคนฟัง...ตอบรับ

            รับของ...แต่...เสียเงิน

กลัว...

          กลัว...คนฟัง...เดินหนี

          กลัว...ขายตรง....กลับมาอีก

                 เฮอ...พูดอยู่ได้....  ไม่เอา  ก้อ ไม่เอา  ไง

 

       


ได้คำตอบแล้ว  หลังจาก งง อยู่นาน  ...

          ตอนแรกนึกว่า ความรัก กะ ความประทับใจ   เหมือนกัน

                ที่ไหนได้ล่ะ...มันต่างกัน 

พอดี.มีคุณแม่  หนุ่มน้อยผู้เศร้าหมอง คนหนึ่ง   เค้าบอกมา ...

                  ชอบความหมาย....  ขอบันทึกไว้หน่อยละกัน

                                    ความรัก ....          เริ่มนับจาก 0 ไป  10  

                                    ความประทับ  ....   เริ่มนับจาก  10  ไป  0

            โอ้..พระเจ้าช่วยกล้วยทอด  ....ชอบม๊ากกกก....

                                    หวังว่าคงไม่สงวนลิขสิทธิ์น๊า


                                           "เป็นไงล่ะ  ว่าแล้วเชียว  ว่าอย่า คิ  อย่า คิ"  

       ท่องเอาไว้  ท่องเอาไว้  ในใจ....จะได้ไม่ปวดหัว  ไม่เครียด  ไม่โมโห...

       เพราะ ถ้าเรา คิด คิด แล้ว คิด   มันก็จะ ยาว ยาว แล้ว ยาว  ไม่จบสักกะที

       เรื่องไรล่ะ...ที่ไม่ต้องคิด... ก็เรื่อง ไร้ซึ่งสาระ  ไร้ซึ่งประโยชน์  

                               เรื่องที่คิดแล้ว  เหนื่อยใจ   น่าเบื่อ   

                                                                     จะคิดไปทำไม....?

      ไอ้เราเหรอ...พวกเพ้อฝัน   ชอบคิด  คิด  แล้วคิด   

                                ชอบจินตนาการไปเรื่อย

      เฮอ...คนเรา   ต้องเชื่อใจกันสิ     ต้องมีเวลาเป็นส่วนตัวกันบ้าง  

                             จะให้มาอยู่ด้วยกันตลอดเวลา  คงจะไม่ไหว ....

     "เย็นวันหนึ่ง   หญิงชรา  ใต้ร่มไม้ ในสวนสาธารณะ  

                              นั่งครุ่นคิด  ถึงคำพูดเก่าๆ ที่ได้ยิน  จาก ชายคนรัก

                 ที่พูดให้ฟังบ่อยครั้ง  "

                 "อายุก็ใกล้ 100 แล้ว   ไอ้ที่คิดมาเมื่อกี้ "ชั้นก็ยังทำไม่ได้....สักที" 555   

     

 


....จากบทเรียน  บนเส้นทางของ ชายคนหนึ่ง...

ไม่เคยคิดว่า บนหนทาง ของถนนชีวิต ที่เดินผ่านมายาวไกล...

ใช้ชีวิต...ลำพัง...    ชีวิต คือ งาน    มีบ้าง สนุกไปวันวัน....

         "ฟ้าได้ลิขิต"  ลิขิต ให้ได้มาเจอ... คนหนึ่ง ที่เหมือนถูกกำหนด ให้ต้องมอบหัวใจ

                         เวลา...จึงไม่ใช่  เรื่องสำคัญ ของความรู้สึก

แค่ตามใจหัวใจ... เรียกร้อง   ให้มอบหัวใจที่เคยบอบช้ำ...และไม่คิดจะมอบให้ใครอีก

                        มอบให้ "เธอ"  เธอ  คนนี้...    

                       มอบให้ "เธอ"  เธอ  คน...ที่ไม่เคยได้ยิน แม้ "เสียง"

                       มอบให้ "เธอ" เธอ  คน...ที่ไม่เคยได้ "เจอ" และ "พูดคุย"

                       มอบให้ "เธอ" เธอ คน...ที่เพียงรู้จัก ผ่านโลกไซเบอร์

      วันเวลา...ผ่านไปอย่าง ช้า ช้า  ด้วย... "หัวใจ" ที่ พองโต  สีชมพู

                       ใช่....มันหายไปนานแล้วล่ะ ความรู้สึกแบบนี้...ความรู้สึกดีดี

     ขอบคุณ... "ฟ้า"  ขอบคุณ....จริงจริง     ที่ทำให้เราได้รู้จักกัน

                       ทุกวัน เฝ้ารอ  และ รอ   เพียงเธอ ... 

                       เฝ้าถามตัวเอง... ว่าทำไม ต้องเป็นเธอ

                       มีหลายคน...ผ่านเข้ามา...ในชีวิต ที่แห้งเฉา...ตลอด 3 ปี

                       แต่...เป็นเพียงคำถาม... ที่ ... ไม่ต้องการ "คำตอบ" ใด

 เพียงแค่ "หัวใจ" ตอนนี้  รู้เพียงแค่ว่า ....ความรู้สึก...อย่างนี้...มันหายไป

                      หายไปนานแสนนาน....จากชายคนนี้....

         ขอเพียงแค่.... ตอนนี้  ขอเพียง...เธอ

        เพียง "เธอ" คนนี้  ความรู้สึกดีดี ก็กลับมา  ช่างดีเหลือเกิน

 

              .... ลมหนาว ผ่านไป ยังไม่ทัน...ข้ามฤดูกาล....

                   ทำไม...ทำไม...ต้องลิขิต...เวลา...ให้น้อยเหลือเกิน

                   ทำไม...ทำไม...ต้องลิขิต...ให้ เจ็บ เจ็บ  ซ้ำ ไป ซ้ำมา... ไม่อยากหาคำตอบใด

                   ทำอะไรผิด...ไม่เข้าใจ... ลิขิตให้ ได้พบ  แล้ว จาก  เร็วเหลือเกิน

                                    ไม่มีแม้เวลา...ไม่มีแล้วหัวใจ... ไม่มีแล้วเธอ....


Blog Entryของขวัญ แทนใจDec 21, '07 9:22 AM
for everyone

                                        

              เนี้ยก็ใกล้ปีใหม่ 2551 แล้วดิ...                          

 เพราะวันนี้มันวันศุกร์ ที่ 21  เห็นทีต้องช้อปปิ้งหาซื้อของขวัญแล้วล่ะ  

ว่าก็ว่าเหอะ  <_>

           ทำไม?หน๊อ...ต้องให้ของขวัญ 

           ไม่ให้ได้มั๊ยเนี่ย  ?

           เอ้.....แล้วของขวัญมัน "แทน" ไรล่ะ 

           แต่ยังไงก็เหอะ  เราเอง

           ไม่ว่าจะเป็นวันเกิด วันปีใหม่ วันไรก็แล้วแต่

            วันสำคัญหรือวันพิเศษขึ้นในชีวิตนี้ 

            มีใครให้ของขวัญ ก็รู้สึกดี...

           ก็คงเหมือนกันแหละเนาะ....คนอื่นก็คงจะรู้สึกเหมือนเรา 

           การที่เราจะบอกกล่าวความรู้สึก ให้คนอื่นรู้นั้น

           บางครั้ง อาจสื่อด้วยคำพูดไม่ได้ทั้งหมดหรอก 

           การให้ของขวัญ มูลค่ามากน้อยแค่ไหน ก็คงไม่เป็นไร

           แค่รู้สึกว่า เราคิดถึงเค้า  และเค้าก็คิดถึงเรา 

           แค่นี้คงชื่นใจกันแล้วแหละ  ว่ามั๊ย  

    "ของขวัญ"  อาจจะเป็นสื่อกลางของความรู้สึกก็ได้  

 แต่ "สิ่งของ" จะกลายเปลี่ยนชื่อเป็น "ของขวัญ" ได้ 

      ต้องเริ่มจากสิ่งหนึ่งก่อนไง "ใจ" ใจที่รัก ใจที่ห่วงใย 

       จึงจะนำพา   เท้า 2 ข้าง นี้ เดินทางไปหา

                     "ของขวัญ" แทนใจ

    ขอได้รับการขอบคุณ...ล่วงหน้า 

สำหรับเพื่อนที่ให้ของขวัญ ขอเยอะๆ น่ะ

         (เขียนมาทั้งหมดเนี้ย   เพราะอยากได้....)


Blog EntryคำขอDec 21, '07 12:55 AM
for everyone

"คำขอ"

 เป็นเรื่องธรรมดาของ "คน" 

ในยามมีความสุข  ก็ต้องขอให้ มีความสุข มากขึ้น

ในยามมีความทุกข์  ก็ต้องขอให้  ความทุกข์ นั้นหายไป

 

"สวัสดีคับ วันนี้วันเกิดของเรา ขอให้ผมเป็นเด็กดี ขอให้ผมเป็นเด็กไม่ซน  ขอให้ผมเรียนเก่งๆ คับ"

มือพนมไหว้พระ ในวันหนึ่ง  แว่วเสียงเด็กน้อย ดังมาจากข้างๆ      อดใจไม่ไหวที่จะหันไปมอง  เด็กชายน้อย นั่งคุกเข่า หน้าพระประธาน  มือพนมเช่นเดียวกับเรา  ต่างกันตรงดวงตา 2 ดวงน้อยนั้น ใสแจ๋ม ไร้ความทุกข์ใด  ส่งเสียงใส ฟังชัดเจน  อดจะอมยิ้มกับ "คำขอ" นั้นไม่ได้  

มันทำให้เราได้คิดว่า  "คน" เกิดมาบนโลกบนนี้  ไม่ว่าจะเด็ก หรือ ผู้ใหญ่  ไม่ว่าในช่วงเวลาใดของชีวิต  จังหวะสุข จังหวะทุกข์  ก็อดที่จะขอ ขอ และขอ ให้กับตัวเอง หรือคนที่เรารัก อยู่ร่ำไป 

ย้อนมาสู่ ความสำเร็จของคำขอนั้น  คงไม่มีใครมาวัดได้หรอกว่า จะได้ตามคำขอนั้นหรือไม่   ขอให้ได้ "ขอ"  ต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ต่อหน้าขณะนั้นไว้ก่อนล่ะกัน  

ว่าแต่ว่า  คำขอ นั้น  คนขอ คิดว่าความน่าจะเป็น มีมากน้อยแค่ไหนน๊า?  แล้ว คุณคิดว่า คำขอ นั้น  ใครจะมีส่วนทำให้สำเร็จได้ ถ้าไม่ใช่ คนขอ...


       "คนเยอะ  เรื่องก้อแยะ"

      ก็ใช่น่ะซิ  ก็คนนี่หว่า!  คนไป  ก็  คนมา

               คนเพียงคนเดียว ก็มีเรื่องเยอะแยะแล้ว  

      เอาคนหลายคนมารวมกัน...ก็เป็นแหล่งรวมเรื่อง 

                                  

                      ไม่ธรรมดา อะฮ่า...ไม่ธรรมดา

 

                 ยิ่งคนหลายคน มาร่วมทำงานสักอย่าง

                          ที่มีจุดมุ่งหมายเดียวกัน

                 เอาเข้าไป....วุ่นวายกันไปใหญ่...

  คนโน่น...ว่างี้  คนนี้...ว่างั้น 

         ส่วนชั้น...ก็มึนตึบ...

  เพราะไร...ล่ะ...

  เพราะว่า...ชั้น....ก็คิด "อีกอย่าง" น่ะซิ 

         (ขำกลิ้ง)ขำเองคนเดียว

เลยไปกันใหญ่...  แล้วนี่! >_< จะสำเร็จมั๊ยเนี่ย

 

                 เอาน่า  ฟัง ฟัง กันหน่อยล่ะกัน 

ความคิด  เรา     ก็ใช่ว่าจะเลิศหรู  "_"

        หา...ข้อติไม่ได้...ซะที่ไหน ล่ะ

ความคิด   เค้า...  ก็ใช่ว่า  จะแย่  จนรับไม่ได้นิ 

 

                มอง มอง ให้ดี  มีดี แน่นอน

แค่รับฟัง...กันบ้าง  

         แค่ยอม...กันบ้าง

               และร่วมมือ...กันเยอะ  เยอะ ...

ทำได้ ทำได้  แน่นอน  

         แต่ต้องอดทนน่ะ....บอกกับตัวเอง

                     ห้ามล่ะ!... 

      ความคิดต่างกัน  หาบทสรุปไม่ได้

      แล้วจบ    ด้วยการ    แก้ปัญหา  "เลิกทำ" 

          อันนี้ "ห้าม" เด็ดขาด  โต โต กันแล้ว 

 

              คุยกัน  คุยกัน  ด้วยสติ

              มองกัน มองกัน  ด้วยใจ

              ฟังกัน ฟังกัน ด้วยปัญญา

         นั่นไง...เห็นแสงสว่าง ปลายทางแว้ว....

              แสงไง  แสง เห็นป่าว

         เล็กนิดเดียว  ก็เหอะ  ตามทางไป

         อีกหน่อย...อาจเจอ  แสงสว่างมากขึ้น

หรือไม่....อาจเจอ  ช่องแสง  มากกว่า หนึ่ง ช่อง ก็ได้

               ไม่ลองไม่รู้เนอะ...

 

 


Blog Entryปัญหา...ที่รักDec 9, '07 3:51 AM
for everyone

 ถ้าจะพูดถึง "ปัญหา" แล้ว  คงไม่มีใครอยาก พบ "ปัญหา"  เหตุผลก็เพราะว่า มันมาทีไร เป็นอันต้องปวดเศียรเวียนเกล้าทุกที   เราเองก็เหมือนกัน ไม่ชอบเลย "ปัญหา" มันช่างทำให้หัวใจแห้งเหี่ยวเสียจริ๊ง

     แต่ด้วยประสบการณ์ และ คำสอนของพระพุทธเจ้า  นั้น  มันทำให้คำว่า "ปัญหา" กลับกลายเป็นมุมมองดีดี  ปัญหา มีไว้แก้   อ้าว...แล้ว ปัญหาเกิดจากไรล่ะ  เป็นงงค่ะ   ปัญหาก็เกิดจาก "เหตุ" ไง  เหตุ ก็มาจากตัวเรานี้แหละ ที่ทำให้มันเกิดขึ้นมา 

      เมื่อทำให้มันเกิด เหตุ  ผลก็ต้องตามมา  มีทั้ง "ผลดี"  ชอบค่ะชอบ ใครก็ชอบ  กะอีกเหตุ คือ "ผลเสีย"  อันนี้แหละ ปัญหา ก็โชว์ตัวมาให้ผู้ก่อเหตุ ได้เห็นกันจะจะ 

      ว่าแล้ว พอเห็นปัญหา  ต้องระงับอารมณ์ก่อนน่ะ  อารมณ์ที่จะก่อให้เพิ่มพูนปัญหา  ก็คือ  อารมณ์โกรธ  อารมณ์บูด  อารมณ์เสีย ไงจ๊ะ   พยายามมองทุกปัญหา ให้เป็นแง่บวกล่ะกัน  รับรอง หนุกหนานกับปัญหานั่นแน่   ตั้งสติ  รับฟังความเห็นของคนรอบข้าง  ให้ดีดี  รับรอง ได้แก้ปัญหากันหนุกแน่  แถมได้เรียนรู้อาไรอาไร ได้มากขึ้นด้วยแหละ จะบอกให้

       วิธีนี้ได้ลองมาแล้ว  ...ล่าสุด 7 ธ.ค.50 นี้ไปดูพลุที่ระยองมา...แก้ปัญหากันหลายชั้น ...      หนุกหนานกันซ่ะ  555