....จากบทเรียน บนเส้นทางของ ชายคนหนึ่ง...
ไม่เคยคิดว่า บนหนทาง ของถนนชีวิต ที่เดินผ่านมายาวไกล...
ใช้ชีวิต...ลำพัง... ชีวิต คือ งาน มีบ้าง สนุกไปวันวัน....
"ฟ้าได้ลิขิต" ลิขิต ให้ได้มาเจอ... คนหนึ่ง ที่เหมือนถูกกำหนด ให้ต้องมอบหัวใจ
เวลา...จึงไม่ใช่ เรื่องสำคัญ ของความรู้สึก
แค่ตามใจหัวใจ... เรียกร้อง ให้มอบหัวใจที่เคยบอบช้ำ...และไม่คิดจะมอบให้ใครอีก
มอบให้ "เธอ" เธอ คนนี้...
มอบให้ "เธอ" เธอ คน...ที่ไม่เคยได้ยิน แม้ "เสียง"
มอบให้ "เธอ" เธอ คน...ที่ไม่เคยได้ "เจอ" และ "พูดคุย"
มอบให้ "เธอ" เธอ คน...ที่เพียงรู้จัก ผ่านโลกไซเบอร์
วันเวลา...ผ่านไปอย่าง ช้า ช้า ด้วย... "หัวใจ" ที่ พองโต สีชมพู
ใช่....มันหายไปนานแล้วล่ะ ความรู้สึกแบบนี้...ความรู้สึกดีดี
ขอบคุณ... "ฟ้า" ขอบคุณ....จริงจริง ที่ทำให้เราได้รู้จักกัน
ทุกวัน เฝ้ารอ และ รอ เพียงเธอ ...
เฝ้าถามตัวเอง... ว่าทำไม ต้องเป็นเธอ
มีหลายคน...ผ่านเข้ามา...ในชีวิต ที่แห้งเฉา...ตลอด 3 ปี
แต่...เป็นเพียงคำถาม... ที่ ... ไม่ต้องการ "คำตอบ" ใด
เพียงแค่ "หัวใจ" ตอนนี้ รู้เพียงแค่ว่า ....ความรู้สึก...อย่างนี้...มันหายไป
หายไปนานแสนนาน....จากชายคนนี้....
ขอเพียงแค่.... ตอนนี้ ขอเพียง...เธอ
เพียง "เธอ" คนนี้ ความรู้สึกดีดี ก็กลับมา ช่างดีเหลือเกิน
.... ลมหนาว ผ่านไป ยังไม่ทัน...ข้ามฤดูกาล....
ทำไม...ทำไม...ต้องลิขิต...เวลา...ให้น้อยเหลือเกิน
ทำไม...ทำไม...ต้องลิขิต...ให้ เจ็บ เจ็บ ซ้ำ ไป ซ้ำมา... ไม่อยากหาคำตอบใด
ทำอะไรผิด...ไม่เข้าใจ... ลิขิตให้ ได้พบ แล้ว จาก เร็วเหลือเกิน
ไม่มีแม้เวลา...ไม่มีแล้วหัวใจ... ไม่มีแล้วเธอ....
พริ้วไหวใน stockholm
