บนเส้นทางของชีวิต.. มีคำกล่าวไว้ว่า ชีวิตเปรียบดั่งละคร
และละครนั้น ต้องมีฉากจบ สงสัยคงจะจริงดั่งคำว่านั้น
การเข้ามาเล่นละคร ฉากหนึ่ง ที่บางคน ปั้นสร้างแต่งขึ้นมาอย่างงดงาม
อ่อนหวาน อ่อนโยน และน่าเชื่อถือยิ่งนัก จนหลายคน อดเคลิ้มหลงระเริง
ไปกับ "บท" นั้น
ทุกคนล้วนสวมบทบาท ของตน ได้เป็นอย่างดี
ไม่มีแม้คำถาม ว่าทำไมเธอถึงมอบ บทละคร นั้นให้ กับชั้น
ไม่มีแม้ข้อสงสัย ว่าทำไมเธอถึงเขียน บทละคร นี้ขึ้นมา
เพราะคำตอบ มันอยู่ที่ ฉากจบ ที่ผู้แสดงทุกคน รู้ดีว่า มันเป็นเพียง "บทละคร"
และเราทุกคน ก้อล้วน สนุก มีความสุข เพียงชั่วจังหวะหนึ่ง ของชีวิต
ขอบคุณ สำหรับ "บทละคร" ดีดี ที่มอบให้เรา
ขอบคุณ สำหรับมิตรภาพ ที่เธอสร้าง ให้เราเชื่อ
... ขอบคุณ ...
ที่สอนให้เรารู้ว่า บางครั้ง การใช้ชีวิต บนถนนเส้นนี้
ไม่จำเป็นต้องเลือก บทละคร สำหรับตัวเองหรอก
เพียงแค่ ลองปิดตา รับบทละคร จากคนแปลกหน้า
แล้วตั้งใจ เล่นตาม "บทละคร" นั้น
เราจะได้ ความสนุก และ รู้จัก ชีวิตได้มากขึ้น
กับ บทละคร ใหม่ใหม่ ที่ตัวเรา ไม่มีวัน จะสร้างขึ้นมาได้ แน่นอน
ดีใจ ที่ได้เป็น ผู้แสดง ในบทละครของคุณ ...
และ ฉากจบ นี้ หวังว่า หากจะเริ่มต้น บทละคร ใหม่
ขอเป็น "บทละคร" ที่มีแต่ ความจริงใจ ล่ะกัน
เพราะ คงไม่มีใคร อยากเล่น "บทละคร" ที่เป็น "ตัวตลก" ตลอดไป
