ได้ฟัง ได้คิด จึง เข้าใจ

อยากเก็บความคิดนี้ไว้ เป็นความทรงจำดีดี

     ได้มีโอกาสไปร่วมงานแสดงความยินดี กับ มหาบัณฑิต ม.ราม ช่วงวันที่ 13 ก.พ. ที่ผ่านมา

แบกกล้องไปช่วยถ่ายรูปให้พี่สาวที่น่ารัก   เหลือบไปเห็น ช่างภาพ หลายหลาก มีกล้อง  มีเลนส์

อย่างที่เราอยากมี อยากได้  มั๊กมาก  กลับมาบ้าน ก้อเฝ้าคิด เฝ้าถามตัวเองว่า เมื่อไรน๊า

เราจะมีอย่างเค้าบ้าง  มันคงดีไม่น้อย  

   ณ เวลาหนึ่ง   ใน ม.ราม  เรากวาดสายตาไปรอบ ๆ ลานพ่อขุนรามคำแหง  จุดนัดหมาย

กับพี่สาว  มองซ้าย แลขวา  ยังไม่เห็นจะเจอ  จนตาลายไปหมด  วันนี้บัณฑิต เหมือนกันทุกคน 

แถมญาติบัณฑิต ก้อเยอะแยะ  แล้วชั้นจะเจอมั๊ยเนี่ย

   ระหว่างกวาดสายตาอยู่นั้น  ต้องสะดุดมอง  ชายแก่ผิวคล้ำ ใส่เสื้อผ้าสะอาดสะอ้านคนนึง

ยืนอมยิ้ม  มือนึงถือกล้องฟิล์ม รุ่นโคตรจะโบราณ มั๊กมาก    กำลังไล่ลูกสาว ซึ่งเป็นบัณฑิต

ให้ไปยืนตรงป้ายแสดงความยินดี เพื่อถ่ายรูป   ทุกอย่างหยุด  หยุด ตรงนั้น ความคิดชั้น

ก้มมองกล้องที่คล้องคออยู่   เฮ้ย!  ดูพ่อลูก คู่นั้นดิ    เค้ามีความสุขมาก  แค่กล้องฟิล์มธรรมดา

ราคาถูก  ที่คนรอบข้างในบริเวณนั้น  ในเวลานี้ไม่มีใครเค้าใช้กล้องรุ่นนี้กันแล้ว 

ความสุขมันไม่ได้อยู่ที่ ตัวกล้อง   แต่  ความสุขบนอยู่บนภาพที่ปรากฎ ต่างหาก

ชั้นจะไปอยากได้ อยากมี เหมือนคนอื่น ทำไม? เนี๊ย....  แค่เท่าที่มี ก้อ "พอ"   เมื่อเรามีกำลัง

มากเมื่อไร  เราก้อ "เพิ่ม" ได้นิ  ไม่เห็นจะต้องรีบ  

    ขอขอบคุณ พ่อลูก คู่นั้น  ที่ทำให้ชั้นคิดได้   ขอบคุณสมอง ที่คิดได้ช้า ของชั้น  ที่คิดได้สักที